Πάει ένας μήνας ακριβώς από εκείνο το βροχερό Σάββατο που έφυγες για το μακρινό ταξίδι, στη γειτονιά των Αγγέλων. Δύσκολες ημέρες, για την οικογένειά σου, τους φίλους, τους συνεργάτες και όλους όσους πέρασαν σαν στοπ καρέ από την ταινία της ζωής σου.

Ο ουρανός έκλαψε, έντονη ημέρα εκείνη η Δευτέρα ημέρα που σε αποχαιρετήσαμε για τελευταία φορά, όπως και αυτός ο κύκλος ζωής που τόσο απρόσμενα έκλεισε, με έντονη  καταιγίδα.. σαν να μας έλεγες “τελειώνετε, έχουμε και δουλειές, το ρεπορτάζ σε αυτό τον Τόπο που ήρθα δεν μπορεί να περιμένει“.

Με δυσκολία μαζέψαμε όλα όσα με τόσο κόπο χτίστηκαν, σε αυτές τις κρίσιμες εποχές, βουτήξαμε όλοι μαζί, οι Ακρίτες απανταχού της γης, από την Ξάνθη μέχρι το μακρινό Μόντρεαλ του Καναδά, την Σαουδική Αραβία, την Καλιφόρνια και την μακρινή Αυστραλία.

Κάναμε μαζί σου βόλτες διαδικτυακές και συνομιλούσαμε με ειλικρίνεια και μπέσα με τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας, τους ήρωες της Νεραϊδοφωλιάς στον Έβρο, τους κατοίκους όλων των ακριτικών περιοχών της Ελλάδας και ακόμη πιο μακριά, μέχρι και τον τελευταίο Έλληνα Ομογενή, όσους με δίψα επιζητούσαν την εναλλακτική και όχι κίτρινη ενημέρωση, κόντρα στη ροή της στημένης δημοσιογραφίας,

“Εχουμε πολλά πράγματα να κάνουμε μόλις βγω, μάλλον το Σαββατοκύριακο θα πάρω εξιτήριο”

έγραψες σε ένα από τα τελευταία σου μηνύματα… και εκεί μέσα έπεσες, δεν λάθεψες! Εμείς δεν καταλάβαμε.. η ψυχή σου τώρα θα μας καθοδηγεί να κάνουμε αληθινή την ενημέρωση.

Οι ακροατές, θεατές και αναγνώστες σου, υποσχόμαστε ότι θα παραμείνουμε ΘΕΡΙΑ ΕΝΗΜΕΡΑ, όπως συνήθιζες να λες.

Καλό Παράδεισο Βαγγέλη, να μας προσέχεις από κει ψηλά και θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά σου!