“Είχα κάτσει κάποτε σε μια καφετέρια στο Μαρούσι, κοντά στο σταθμό, ήμουν με 3 φίλους και στο διπλανό τραπέζι καθόταν ο Σάκης μόνος και κάτι διάβαζε…
Πίνουμε καφέ κλπ, ο Σάκης ακόμα εκεί, κάποια στιγμή φωνάζουμε να πληρώσουμε και ένας από την παρέα επειδή πεινούσε πήρε και κάτι να φάει.. Ύστερα συνειδητοποιεί ότι δεν φτάνουν τα φράγκα. Αρχίζουμε όλοι και ψαχνόμαστε μιας και είχαμε όλοι ακριβώς. Εκεί λοιπόν αρχίζουμε και αγχωνόμαστε..
Ο Σάκης δίπλα το ψιλιάστηκε και γυρνάει και λέει στο σερβιτόρο…Ο,τι πήραν τα παιδιά είναι από μένα, και μένουμε όλοι ”κόκαλο”, τον κοιτάμε του λέμε ευχαριστούμε πολύ και μας σκάει ένα χαμόγελο τρελό…Δεν θα το ξεχάσω ποτέ το ποσό αληθινό χαμόγελο ήταν αυτό…Πόσο λείπεις ρε Σάκη..”
🖋️Γιώργος Σκλιάς
Απλοί άνθρωποι.. ♥️