Η Ξάνθη και η ευρύτερη περιοχή της Δυτικής Θράκης βρισκόταν υπό οθωμανική κυριαρχία πριν από τους Βαλκανικούς Πολέμους. Καταλήφθηκε αρχικά από τους Βουλγάρους το 1912, αλλά λίγους μήνες αργότερα, κατά τη διάρκεια του Β’ Βαλκανικού Πολέμου, ο ελληνικός στρατός την κατέλαβε ξανά στις 13 Ιουλίου 1913. Η Συνθήκη του Βουκουρεστίου τον Αύγουστο του ίδιου έτους απέδωσε τη Δυτική Θράκη στη Βουλγαρία, ενώ ο τοπικός πληθυσμός αντέδρασε με προσπάθειες αυτονομίας. Τελικά, η περιοχή παρέμεινε υπό βουλγαρική κυριαρχία μέχρι το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τη λήξη του πολέμου, η Ελλάδα τάχθηκε στο πλευρό της Αντάντ, ενώ η Βουλγαρία υποστήριξε τις Κεντρικές Δυνάμεις. Η Διάσκεψη της Ειρήνης στο Παρίσι το 1919 έδωσε τη δυνατότητα στον Ελευθέριο Βενιζέλο να ζητήσει την ένωση της Θράκης με την Ελλάδα. Στις 6 Σεπτεμβρίου 1919, το Ανώτατο Συμμαχικό Συμβούλιο αποφάσισε την παραχώρηση ολόκληρης της Θράκης στην Ελλάδα και ανέθεσε στον γάλλο στρατηγό Φρανσέ Ντ’ Εσπρέ την εφαρμογή της απόφασης.
