Ο Γιώργος Παπανδρέου καταγράφηκε ιστορικά ως ο πρωθυπουργός που έφερε τα μνημόνια στην Ελλάδα κι εφαρμόζουν οι διάδοχοι του στην ηγεσία της χώρας… Προσωπικά έχω κάμποσους λόγους να πιστεύω πως η πορεία αυτή σχεδιαζοταν βήμα -βήμα 25 χρόνια πριν… Αλλά αυτό είναι άλλο ζήτημα… Προσωπικά πέραν της μνημονιακης αθλιότητας, έχω κρατήσει τρία στοιχεία της πρωθυπουργίας του:

1. Την ολόσωστη φράση «λεφτά υπάρχουν», τα οποία κατευθύνονταν όμως σε όλο και λιγότερες τσέπες ή τραπεζικές θυρίδες. Αν κι ο ίδιος τις πρώτες κι όλας μέρες που ανέλαβε μετέφερε περίπου 100 εκατομμύρια ευρώ από τα υψηλότερα σε χαμηλότερα εισοδήματα, σαν εφιάλτη θυμάμαι τον τότε τσάρο της οικονομίας Γιώργο Παπακωνσταντινου με μεταμεσονύχτια τροπολογία να ζητά ποσό ύψους 22 δις ευρώ να χαρακτηριστεί χαμένο οριστικά για το ελληνικό Δημόσιο… Η την ανακεφαλαίωση των τραπεζών ύψους 30 δις ευρώ ή τους χειρισμούς στηβλιστα Λαγκάρντ…

2. Την ολόσωστη κι αυτονόητη ρήση του ότι «υπάρχει διαφθορά στην Ελλάδα» που ήταν αυτή που περίμεναν να ακούσουν οι εταίροι και το ΔΝΤ για να μας χώσουν στην απελπισία και το αδιέξοδο των μνημονίων…

Μνημόνια που τα είχαν ήδη έτοιμα… Και διαφθορά ομως που συνεχίζεται κι ενισχύεται ως τις μέρες μας…

3. Η πιο σωστή του πράξη ήταν η αναγγελία για δημοψήφισμα που προκάλεσε την οργή των εταίρων και την ανατροπή του από την πρωθυπουργία από το ίδιο του το κόμμα… Δεν ξέρω αν την ιδέα για το δημοψήφισμα είχε ο Σοϋμπλε, κι όλα ήταν κατασκευασμένα ώστε να οδηγηθούμε σε συμμαχικές κυβερνήσεις…

Φαίνεται όμως ότι το δημοψήφισμα θα είχε διακύβευμα, με ένα σαφές ερώτημα, κι όχι σαν το δημοψήφισμα Τσίπρα που δεν είχε κανένα απολύτως διακύβευμα, παρά μόνο μια ερώτηση-απάτη…

Δεν μπορώ να ξέρω αν και αυτό το δημοψήφισμα-οπερέτα ήταν ιδέα του Σοϋμπλε, ομως οδήγησε σε γελοιοποίηση κθ απαξίωση του πλέον χρήσιμου θεσμού άμεσης δημοκρατίας…

Αντιθέτως ένα δημοψήφισμα ΚΑΝΟΝΙΚΌ, σαν το ιταλικό, το βρετανικό, το ισλανδικό και όσα αλλά προηγήθηκαν, θα μπορούσε να αποβεί λυτρωτικό και σίγουρα να αλλάξει την κατάσταση σίγουρα στην Ελλάδα και εν πολλοίς και στην Ευρώπη… Τότε!!!

Και στο κάτω-κάτω θα αποφάσιζε, θα «μιλούσε» ο λαός, οι πολίτες!!!

Κάτι που αν γινόταν τακτικά ή έστω συχνότερα, θα λειτουργούσε αποτρεπτικά ώστε να μη φτάσουμε στη σημερινή παράνοια…

(σ.σ. Αααααααα ναι !!! τον βράβευσε ο πρ.της Ε.Ε. Χερμαν Βαν Ρομπάυ και ….τ’ άλλα «παιδιά» της)