Στέκουν κουφάρια, ρημαγμένα από τον αδυσώπητο καιρό. Ήλιος, αέρας, βροχή, χιόνι, παγωνιές αλλά και οι πολύ υψηλές θερμοκρασίες ανέλαβαν να αποτελειώσουν το “έργο” των εκσυγχρονιστών, των προοδευτικών αυτών που σώζουν την Ελλάδα διαχρονικά.

Υπουργός Γεωργίας, τότε, ο εκ Κερκύρας, Δρύς, υπογράφει την ληξιαρχική πράξη θανάτου της Ελληνικής Βιομηχανίας Ζάχαρης στην Κ.Α.Π. (Κοινή Αγροτική Πολιτική).

Τα “αργύρια” πολλά όπως και τα αρπακτικά της ελληνικής οικονομικής, πολιτικής Άρχουσας Τάξης για την συνέχεια…
Τέλος, για την Ε.Β.Ζ. τέλος η παραγωγή επεξεργασία και τυποποίηση της άσπρης κρυσταλλικής ζάχαρης, αυτής που ξέρουμε όλοι.

Δεν συμφέρει, έλεγαν να την παράγουμε στην Ελλάδα…

Συμφέρον είχαν, να αγοραστούν εργοστάσια στη τότε … Γιουγκοσλαβία!!!

Συμφέρον είναι να εισάγονται χιλιάδες τόνοι, απ αυτή τη ζάχαρη που παράγαμε εδώ στην Ελλάδα από Ελληνικά χέρια, γεωργών, μεταφορέων, εργαζομένων, τώρα, από την …. Γερμανία ! ! !

Τι και αν περισσότερες από 15.000 περίπου αγροτικές οικογένειες σε Θεσσαλία, Μακεδονία και Θράκη είχαν το εισόδημά τους από την καλλιέργεια του ζαχαρότευτλου;

Τι και αν “ρήμαξαν” τα εργοστάσια της Ξάνθης, της Λάρισας και των Σερρών, και υπολειτουργεί της Ορεστιάδας;
Ποιος θα ζητήσει τον λογαριασμό και από ποιόν;

Υπάρχουν τα ονοματεπώνυμα και οι υπογραφές, Άνθρωποι Δεν Υπάρχουν …..